Norma, która za tym stoi
Karty pokładowe linii lotniczych używają układu danych określonego w IATA Resolution 792, normie Bar Coded Boarding Pass. Pozwala ona każdemu skanerowi linii lub lotniska odczytać kartę dowolnego przewoźnika, także dla lotów z przesiadką.
Członkowie IATA przeszli w latach 2000. od kart pokładowych z paskiem magnetycznym do kart z kodem kreskowym, a branża osiągnęła pełne wdrożenie BCBP około 2010 roku.
Jakie typy kodów kreskowych się stosuje
Drukowane karty pokładowe używają PDF417, piętrowego liniowego kodu kreskowego. Mobilne karty pokładowe pokazywane na ekranie telefonu mogą używać Aztec, QR lub Data Matrix, przy czym Aztec jest szczególnie częsty w aplikacjach linii lotniczych i portfelach w telefonach.
Dane w środku to ten sam tekst o stałym formacie, niezależnie od użytej symbologii, więc typ kodu kreskowego odzwierciedla głównie to, z czym najlepiej radzą sobie skanery i nośnik.
Co zawiera kod kreskowy
Dane to w większości zwykły, niezaszyfrowany tekst w polach o stałej szerokości, który zdekoduje każdy czytnik kodów kreskowych. Część obowiązkowa obejmuje każdy odcinek lotu, a pola opcjonalne mogą dodawać takie elementy jak numery programu lojalnościowego, po których następuje opcjonalny podpis zabezpieczający.
- Imię i nazwisko pasażera (nazwisko i imię)
- Numer rezerwacji (kod PNR)
- Kody lotnisk początkowego i docelowego
- Linia lotnicza i numer lotu
- Data lotu, jako dzień roku
- Klasa, miejsce i numer kolejny odprawy
Dlaczego nie wrzucać zdjęcia karty pokładowej
Zdjęcie karty pokładowej, nawet samego kodu kreskowego, może ujawnić imię i nazwisko pasażera oraz numer rezerwacji. Mając te dwie rzeczy, ktoś często może zalogować się do rezerwacji na stronie linii lotniczej, zobaczyć dane osobowe, a w niektórych przypadkach zmienić lub anulować podróż.
Bezpieczniej jest zachować karty pokładowe dla siebie, a drukowane po podróży zniszczyć w niszczarce, zamiast wyrzucać w całości.