มาตรฐานเบื้องหลัง
บอร์ดดิงพาสสายการบินใช้เลย์เอาต์ข้อมูลที่กำหนดโดย IATA Resolution 792 มาตรฐาน Bar Coded Boarding Pass ทำให้เครื่องสแกนของสายการบินหรือสนามบินใดก็อ่านบอร์ดดิงพาสของผู้ให้บริการใดก็ได้ รวมถึงเที่ยวบินต่อเชื่อม
สมาชิก IATA เปลี่ยนจากบอร์ดดิงพาสแถบแม่เหล็กเป็นบอร์ดดิงพาสบาร์โค้ดตลอดทศวรรษ 2000 และอุตสาหกรรมใช้ BCBP ครบถ้วนราวปี 2010
ใช้บาร์โค้ดประเภทไหน
บอร์ดดิงพาสที่พิมพ์ใช้ PDF417 บาร์โค้ดเส้นแบบซ้อน บอร์ดดิงพาสบนมือถือที่แสดงบนหน้าจอใช้ Aztec, QR หรือ Data Matrix ได้ โดย Aztec พบบ่อยเป็นพิเศษในแอปสายการบินและกระเป๋าเงินบนมือถือ
ข้อมูลภายในเป็นข้อความรูปแบบตายตัวเหมือนกันไม่ว่าจะใช้สัญลักษณ์ใด ประเภทบาร์โค้ดจึงสะท้อนว่าเครื่องสแกนและสื่อจัดการอะไรได้ดีที่สุดเป็นหลัก
บาร์โค้ดมีอะไรบ้าง
ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นข้อความธรรมดาที่ไม่เข้ารหัสในฟิลด์ความกว้างคงที่ และเครื่องอ่านบาร์โค้ดใดก็ถอดรหัสได้ ส่วนบังคับครอบคลุมแต่ละช่วงเที่ยวบิน และฟิลด์ทางเลือกเพิ่มรายการเช่นหมายเลขสมาชิกสะสมไมล์ได้ ตามด้วยลายเซ็นความปลอดภัยที่ใส่หรือไม่ก็ได้
- ชื่อผู้โดยสาร (นามสกุลและชื่อ)
- รหัสการจอง (รหัส PNR)
- รหัสสนามบินต้นทางและปลายทาง
- สายการบินและหมายเลขเที่ยวบิน
- วันที่เที่ยวบิน เป็นวันที่ของปี
- ชั้นโดยสาร ที่นั่ง และหมายเลขลำดับเช็กอิน
ทำไมไม่ควรโพสต์ภาพบอร์ดดิงพาส
ภาพถ่ายบอร์ดดิงพาส แม้เพียงบาร์โค้ด อาจเผยชื่อผู้โดยสารและรหัสการจอง ด้วยสองอย่างนี้ ผู้อื่นมักเข้าสู่ระบบการจองบนเว็บไซต์ของสายการบิน เห็นรายละเอียดส่วนตัว และในบางกรณีเปลี่ยนหรือยกเลิกการเดินทางได้
ปลอดภัยกว่าที่จะเก็บบอร์ดดิงพาสเป็นความลับ และทำลายบอร์ดดิงพาสที่พิมพ์หลังเดินทางด้วยเครื่องทำลายเอกสาร แทนที่จะทิ้งทั้งใบ