ابداع برای قطعات خودرو در ۱۹۹۴
شرکت DENSO WAVE، که آن زمان بخشی از DENSO از گروه تویوتا بود، کد QR را در سال ۱۹۹۴ برای ردیابی قطعات در تولید خودرو ساخت. بارکدهای خطی داده بسیار کمی داشتند و به برچسبهای زیادی نیاز داشتند، پس تیم به سرپرستی ماساهیرو هارا تصمیم گرفت کدی بسازد که داده بیشتری نگه دارد و سریع خوانده شود.
تیم پس از بررسی مطالب چاپی نسبت ۱:۱:۳:۱:۱ را برای الگوهای یاب انتخاب کرد، چون دید این نسبت بهندرت در متن و تصویر پیدا میشود. همین انتخاب به اسکنر اجازه میدهد کد QR را از هر زاویهای سریع تشخیص دهد.
آزاد برای همه و استانداردشده
DENSO WAVE صاحب حق ثبت اختراع کد QR است ولی تصمیم گرفت آن را برای کد استانداردشده اعمال نکند، پس هر کسی میتواند آزادانه کد QR بسازد و بخواند. همین تصمیم، در کنار استانداردهای رسمی، سهم بزرگی در گسترش این قالب داشته است.
- ۱۹۹۴: ساخت کد QR در DENSO WAVE
- ۱۹۹۷: تصویب بهعنوان استاندارد بینالمللی AIM
- ۱۹۹۹: انتشار بهعنوان استاندارد ژاپنی JIS X 0510
- ۲۰۰۰: انتشار بهعنوان استاندارد بینالمللی ISO/IEC 18004
- دهه ۲۰۰۰: معرفی کد Micro QR و گنجاندن آن در ویرایش ۲۰۰۶ از ISO/IEC 18004
- ویرایشهای بعدی ISO/IEC 18004: ۲۰۱۵ و ۲۰۲۴
از کارخانه تا گوشی
در اوایل دهه ۲۰۰۰، گوشیهای دوربیندار در ژاپن با خوانشگر کد QR عرضه شدند و کدها در مجلهها، آگهیها و بلیت قطار ظاهر شدند. خارج از آسیا اسکن معمولاً برنامه جداگانه میخواست، تا اینکه اپل در سال ۲۰۱۷ با iOS 11 اسکن QR را به دوربین آیفون اضافه کرد و گوشیهای اندرویدی هم از طریق برنامههای دوربین و Google Lens دنبالش آمدند.
در دوران همهگیری کووید-۱۹، کسبوکارها برای منوی بدون تماس، ثبت حضور و پرداخت به کد QR روی آوردند و اسکن را برای جمعیتی بسیار گستردهتر به عادت تبدیل کردند. QR Code علامت تجاری ثبتشده شرکت DENSO WAVE INCORPORATED است.