In 1994 uitgevonden voor auto-onderdelen
DENSO WAVE, destijds een divisie van DENSO, een bedrijf uit de Toyota-groep, ontwikkelde de QR-code in 1994 om onderdelen in de autoproductie te volgen. Lineaire barcodes bevatten te weinig gegevens en vroegen om veel labels, dus het team onder leiding van Masahiro Hara wilde een code bouwen die meer kon bevatten en snel te lezen was.
Het team koos de verhouding 1:1:3:1:1 voor de zoekpatronen nadat het drukwerk had bestudeerd en had vastgesteld dat deze verhouding zelden in tekst en beelden voorkomt. Dankzij die keuze kan een scanner een QR-code snel en vanuit elke hoek herkennen.
Open voor iedereen en gestandaardiseerd
DENSO WAVE heeft octrooien op de QR-code, maar besloot die niet af te dwingen voor de gestandaardiseerde code, zodat iedereen vrij QR-codes kan maken en lezen. Dat besluit is, samen met formele normen, een groot deel van de reden dat het formaat zich zo wijd verspreidde.
- 1994: QR-code ontwikkeld bij DENSO WAVE
- 1997: goedgekeurd als AIM International-norm
- 1999: gepubliceerd als Japanse norm JIS X 0510
- 2000: gepubliceerd als internationale norm ISO/IEC 18004
- Jaren 2000: Micro QR-code geïntroduceerd en opgenomen in de editie van 2006 van ISO/IEC 18004
- Latere edities van ISO/IEC 18004: 2015 en 2024
Van fabrieken naar telefoons
Begin jaren 2000 werden cameratelefoons in Japan geleverd met QR-codelezers, en codes verschenen in tijdschriften, advertenties en treintickets. Buiten Azië was voor scannen meestal een aparte app nodig, totdat Apple in 2017 met iOS 11 QR-scannen aan de iPhone-camera toevoegde en Android-telefoons volgden via camera-apps en Google Lens.
Tijdens de covid-19-pandemie zetten bedrijven QR-codes in voor contactloze menu’s, inchecken en betalen, waardoor scannen een gewoonte werd voor een veel breder publiek. QR Code is een geregistreerd handelsmerk van DENSO WAVE INCORPORATED.