Wynaleziony dla części samochodowych w 1994 roku
DENSO WAVE, wówczas oddział należącej do grupy Toyoty firmy DENSO, opracowała kod QR w 1994 roku do śledzenia części w produkcji samochodów. Liniowe kody kreskowe mieściły za mało danych i wymagały wielu etykiet, więc zespół pod kierunkiem Masahiro Hary postanowił stworzyć kod, który pomieści więcej i da się szybko odczytać.
Zespół wybrał proporcję 1:1:3:1:1 dla wzorców wyszukiwania po przebadaniu materiałów drukowanych, które wykazało, że taka proporcja rzadko pojawia się w tekście i obrazach. Dzięki temu skaner szybko wyłapuje kod QR pod dowolnym kątem.
Otwarty dla wszystkich i znormalizowany
DENSO WAVE ma patenty na kod QR, ale postanowiła nie egzekwować ich w odniesieniu do znormalizowanego kodu, więc każdy może swobodnie tworzyć i czytać kody QR. Ta decyzja, razem z formalnymi normami, w dużej mierze tłumaczy, dlaczego format tak się rozpowszechnił.
- 1994: kod QR opracowany w DENSO WAVE
- 1997: zatwierdzony jako norma AIM International
- 1999: opublikowany jako japońska norma JIS X 0510
- 2000: opublikowany jako norma międzynarodowa ISO/IEC 18004
- Lata 2000.: wprowadzono kod Micro QR, uwzględniony w wydaniu ISO/IEC 18004 z 2006 roku
- Późniejsze wydania ISO/IEC 18004: 2015 i 2024
Z fabryk do telefonów
Na początku lat 2000. telefony z aparatem w Japonii zaczęły być sprzedawane z czytnikami kodów QR, a kody pojawiły się w czasopismach, reklamach i biletach kolejowych. Poza Azją skanowanie zwykle wymagało osobnej aplikacji, aż Apple dodał skanowanie kodów QR do aparatu iPhone’a w iOS 11 w 2017 roku, a telefony z Androidem poszły w ślad za nim przez aplikacje aparatu i Google Lens.
W czasie pandemii COVID-19 firmy zwróciły się ku kodom QR w bezdotykowych menu, meldunkach i płatnościach, co uczyniło skanowanie nawykiem znacznie szerszej publiczności. QR Code jest zastrzeżonym znakiem towarowym firmy DENSO WAVE INCORPORATED.