Co obejmuje norma
ISO/IEC 24778 określa kod Aztec: centralny wzorzec wyszukiwania w kształcie tarczy, znaczniki orientacji, siatkę odniesienia, warstwy danych rozchodzące się spiralnie na zewnątrz i korekcję błędów Reeda-Solomona. Zawiera też referencyjny algorytm dekodowania.
Kod Aztec wynalazł Andrew Longacre Jr. w Welch Allyn w połowie lat 90. i opublikowano go jako specyfikację AIM, zanim w 2008 roku stał się normą ISO. Drugie wydanie opublikowano w 2024 roku.
Rozmiary i pojemność
Kody Aztec występują w formach zwartych z 1 do 4 warstw oraz w formach pełnych z 1 do 32 warstw. Najmniejszy zwarty symbol ma 15 × 15 modułów, a największy pełny 151 × 151 modułów.
Największy symbol mieści do 3832 cyfr, 3067 znaków alfabetycznych albo 1914 bajtów. Udział korekcji błędów wybiera koder, a jako wartość domyślną często zaleca się około 23 procent.
- Zwarty: 1–4 warstwy, od 15 × 15 do 27 × 27 modułów
- Pełny: 1–32 warstwy, od 19 × 19 do 151 × 151 modułów
- Największa pojemność: 3832 cyfry albo 1914 bajtów
- Strefa ciszy niewymagana
Gdzie się go używa
Ponieważ wzorzec wyszukiwania jest pośrodku, kod Aztec nie potrzebuje strefy ciszy i można go wydrukować aż do krawędzi etykiety albo pokazać na pełnym ekranie telefonu. Jest częsty na biletach komunikacyjnych, w tym na wielu biletach kolejowych i mobilnych kartach pokładowych.