Τι καλύπτει το πρότυπο
Το ISO/IEC 24778 καθορίζει τον Aztec code: τον κεντρικό εντοπιστή σε σχήμα στόχου, τα σημάδια προσανατολισμού, το πλέγμα αναφοράς, τα στρώματα δεδομένων που ελίσσονται προς τα έξω και τη διόρθωση σφαλμάτων Reed–Solomon. Περιλαμβάνει επίσης τον αναφορικό αλγόριθμο αποκωδικοποίησης.
Τον Aztec code εφηύρε ο Andrew Longacre Jr. στη Welch Allyn στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και δημοσιεύτηκε ως προδιαγραφή της AIM πριν γίνει πρότυπο ISO το 2008. Δεύτερη έκδοση δημοσιεύτηκε το 2024.
Μεγέθη και χωρητικότητα
Οι κωδικοί Aztec έρχονται σε συμπαγείς μορφές με 1 έως 4 στρώματα και μορφές πλήρους εύρους με 1 έως 32 στρώματα. Το μικρότερο συμπαγές σύμβολο είναι 15 × 15 μονάδες και το μεγαλύτερο σύμβολο πλήρους εύρους είναι 151 × 151 μονάδες.
Το μεγαλύτερο σύμβολο χωρά έως 3.832 ψηφία, 3.067 αλφαβητικούς χαρακτήρες ή 1.914 byte. Το ποσοστό διόρθωσης σφαλμάτων επιλέγεται από τον κωδικοποιητή, με περίπου 23 τοις εκατό να προτείνεται συχνά ως προεπιλογή.
- Συμπαγές: 1–4 στρώματα, 15 × 15 έως 27 × 27 μονάδες
- Πλήρες εύρος: 1–32 στρώματα, 19 × 19 έως 151 × 151 μονάδες
- Μεγαλύτερη χωρητικότητα: 3.832 ψηφία ή 1.914 byte
- Δεν απαιτείται ήσυχη ζώνη
Πού χρησιμοποιείται
Επειδή ο εντοπιστής βρίσκεται στη μέση, ο Aztec code δεν χρειάζεται ήσυχη ζώνη και μπορεί να τυπωθεί μέχρι την άκρη μιας ετικέτας ή να εμφανιστεί σε πλήρη οθόνη σε κινητό. Είναι συνηθισμένος σε εισιτήρια μεταφορών, μεταξύ άλλων σε πολλά εισιτήρια τρένων και κάρτες επιβίβασης για κινητά.