Ano ang sakop ng pamantayan
Tinutukoy ng ISO/IEC 24778 ang Aztec code: ang gitnang bullseye na finder, ang mga orientation mark, ang reference grid, ang mga patong ng data na umiikot palabas, at ang Reed–Solomon error correction. Kasama rin dito ang reference decoding algorithm.
Inimbento ni Andrew Longacre Jr. ang Aztec code sa Welch Allyn noong kalagitnaan ng 1990s at inilathala ito bilang espesipikasyon ng AIM bago naging pamantayan ng ISO noong 2008. Inilathala ang ikalawang edisyon noong 2024.
Mga laki at kapasidad
May mga compact na anyo ang Aztec code na may 1 hanggang 4 na patong at mga full-range na anyo na may 1 hanggang 32 patong. Ang pinakamaliit na compact na simbolo ay 15 × 15 na module at ang pinakamalaking full-range na simbolo ay 151 × 151 na module.
Ang pinakamalaking simbolo ay may hanggang 3,832 digit, 3,067 alpabetikong character o 1,914 byte. Ang bahagi ng error correction ay pinipili ng encoder, na madalas inirerekomenda ang humigit-kumulang 23 porsyento bilang default.
- Compact: 1–4 na patong, 15 × 15 hanggang 27 × 27 na module
- Full-range: 1–32 na patong, 19 × 19 hanggang 151 × 151 na module
- Pinakamalaking kapasidad: 3,832 digit o 1,914 byte
- Walang kinakailangang quiet zone
Saan ito ginagamit
Dahil nasa gitna ang finder, hindi nangangailangan ng quiet zone ang Aztec code at puwedeng i-print hanggang sa gilid ng label o ipakita nang buong screen sa telepono. Karaniwan ito sa mga tiket sa transportasyon, kabilang ang maraming tiket ng tren at mga mobile boarding pass.