استاندارد چه چیزی را پوشش میدهد
ISO/IEC 15438 نمادگان PDF417 را مشخص میکند: الگوهای شروع و پایان، نشانگرهای ردیف، الگوهای کلمهکد، حالتهای فشردهسازی متن، بایت و عددی و سطوح تصحیح خطا. گونههای وابسته مثل PDF417 فشرده، که گاهی truncated PDF417 نامیده میشود، را هم پوشش میدهد.
PDF417 را یانجون پی. وانگ در Symbol Technologies در ۱۹۹۱ ساخت. نامش از کلمهکدهایش میآید که هرکدام ۱۷ ماژول عرض دارند و از ۴ میله و ۴ فاصله ساخته شدهاند.
ساختار و ظرفیت
نماد PDF417 از ۳ تا ۹۰ ردیف و ۱ تا ۳۰ ستون داده دارد. تصحیح خطا از کدهای Reed–Solomon روی میدانی با ۹۲۹ مقدار استفاده میکند، با نه سطح از ۰ تا ۸ که بین ۲ تا ۵۱۲ کلمهکد تصحیح خطا اضافه میکنند.
در حداکثر، یک نماد حدوداً ۱٬۸۵۰ نویسه متنی، ۲٬۷۱۰ رقم یا ۱٬۱۰۸ بایت جا میدهد. گونه کوچکتر MicroPDF417 استاندارد خودش، ISO/IEC 24728، را دارد.
- ردیفها: ۳ تا ۹۰
- ستونهای داده: ۱ تا ۳۰
- هر کلمهکد: ۱۷ ماژول، ۴ میله و ۴ فاصله
- سطوح تصحیح خطا: ۰ تا ۸
ویرایشها و کاربرد
نخستین ویرایش ISO در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، و پس از آن ویرایش ۲۰۰۶ و ویرایش کنونی ۲۰۱۵ آمد. PDF417 روی بسیاری از گواهینامهها و کارتهای شناسایی آمریکای شمالی، روی کارت پروازهای کاغذی طبق قالب کارت پرواز بارکددار IATA، و روی اسناد ارسال و دولتی استفاده میشود.