Wat de norm omvat
ISO/IEC 15438 specificeert de PDF417-symbologie: de start- en stoppatronen, de rij-indicatoren, de codewoordpatronen, de compactiemodi voor tekst, bytes en cijfers en de foutcorrectieniveaus. Hij omvat ook verwante varianten zoals compact PDF417, soms truncated PDF417 genoemd.
PDF417 werd in 1991 ontwikkeld door Ynjiun P. Wang bij Symbol Technologies. De naam komt van de codewoorden, elk 17 modules breed en opgebouwd uit 4 balken en 4 spaties.
Structuur en capaciteit
Een PDF417-symbool heeft 3 tot 90 rijen en 1 tot 30 gegevenskolommen. Foutcorrectie gebruikt Reed–Solomon-codes over een lichaam van 929 waarden, met negen niveaus van 0 tot 8 die tussen 2 en 512 foutcorrectiecodewoorden toevoegen.
Maximaal bevat een symbool ruwweg 1.850 tekstuele tekens, 2.710 cijfers of 1.108 bytes. De kleinere variant MicroPDF417 heeft een eigen norm, ISO/IEC 24728.
- Rijen: 3 tot 90
- Gegevenskolommen: 1 tot 30
- Elk codewoord: 17 modules, 4 balken en 4 spaties
- Foutcorrectieniveaus: 0 tot 8
Edities en gebruik
De eerste ISO-editie werd in 2001 gepubliceerd, gevolgd door een editie van 2006 en de huidige editie van 2015. PDF417 wordt gebruikt op veel Noord-Amerikaanse rijbewijzen en identiteitskaarten, op papieren instapkaarten volgens het IATA-formaat voor barcode-instapkaarten, en op verzend- en overheidsdocumenten.