Ang apat na haba ng GTIN
Ang GTIN ay isang numero, hindi barcode. Ang parehong GTIN ay puwedeng dalhin ng iba’t ibang barcode depende kung saan ini-scan ang item: ang produktong retail ay karaniwang may EAN-13 o UPC-A, ang case ay maaaring gumamit ng ITF-14 o GS1-128, at ang pakete ng gamot ay maaaring gumamit ng GS1 DataMatrix.
Sa mga database, karaniwang iniimbak ang mga GTIN bilang 14 na digit, na dinadagdagan ng mga zero sa unahan ang mas maiikling GTIN, para kasya ang bawat haba sa iisang field.
- GTIN-8: maliliit na pakete, dala ng EAN-8
- GTIN-12: dala ng UPC-A, ginagamit pangunahin sa US at Canada
- GTIN-13: dala ng EAN-13
- GTIN-14: mga antas ng packaging tulad ng case, madalas dala ng ITF-14
Saan nagmumula ang mga GTIN
Nakakakuha ng mga GTIN ang mga kumpanya sa pagkuha ng lisensya ng company prefix mula sa GS1 member organization sa kanilang bansa, tapos binibilangan ang sarili nilang mga produkto sa ilalim ng prefix na iyon. Madalas na sinusuri ng mga retailer at online marketplace kung tugma ang GTIN ng produkto sa rehistradong prefix ng may-ari ng brand.
Naglalathala ang GS1 ng mga tuntunin sa paglalaan kung kailan kailangan ng bagong GTIN ang pagbabago sa produkto, halimbawa ang pagbabago sa idineklarang net content o bagong variant na gugustuhing mapag-iba ng mamimili.
Mga GTIN sa 2D code
Dala rin ng mga 2D code ang GTIN. Sa GS1 DataMatrix, lumilitaw ito pagkatapos ng Application Identifier (01), at sa QR code na gumagamit ng GS1 Digital Link, lumilitaw ito sa web address, tulad ng https://id.gs1.org/01/09506000134352.