Format WIFI:
Kod QR Wi-Fi zawiera jeden wiersz tekstu, który zaczyna się od WIFI: i wymienia pola oddzielone średnikami, kończąc się dwoma średnikami. Dla typowej sieci domowej lub biurowej wygląda to tak: WIFI:T:WPA;S:MyNetwork;P:secret;;, gdzie T to typ zabezpieczeń, S nazwa sieci (SSID), a P hasło.
Format wyrósł z projektów otwartoźródłowych czytników kodów kreskowych i stał się konwencją de facto. Nowsze wydania specyfikacji WPA3 organizacji Wi-Fi Alliance opisują blisko powiązany format URI, który dodaje opcjonalne pola dla nowszych funkcji zabezpieczeń.
- T: typ zabezpieczeń, zwykle WPA, WEP albo nopass dla sieci otwartej
- S: nazwa sieci (SSID), dokładnie tak, jak się pojawia, z uwzględnieniem wielkości liter
- P: hasło; w sieci otwartej pomiń
- H:true oznacza sieć ukrytą, która nie rozgłasza swojej nazwy
Typy zabezpieczeń i znaki specjalne
Wartość WPA jest używana dla WPA, WPA2 i w praktyce większości sieci osobistych WPA3, bo telefony ustalają dokładny protokół przy łączeniu. WEP jest przestarzały i niebezpieczny, a nopass służy do sieci otwartych bez hasła. Sieci korporacyjne wymagające nazwy użytkownika i certyfikatu nie są dobrze obsługiwane przez ten prosty format.
Jeśli nazwa sieci lub hasło zawiera ukośnik odwrotny, średnik, przecinek, dwukropek albo cudzysłów, ten znak trzeba poprzedzić ukośnikiem odwrotnym. Hasło zapisane jako pass;word jest na przykład kodowane jako pass\;word. Błąd w tym miejscu to jedna z najczęstszych przyczyn, dla których kod Wi-Fi się skanuje, ale nie łączy z siecią.
Obsługa w telefonach i dobre praktyki
Wbudowane aplikacje aparatu w iPhone’ach (mniej więcej od iOS 11) i na Androidzie (mniej więcej od Androida 10) rozpoznają kody Wi-Fi i proponują dołączenie do sieci. Starsze telefony mogą wymagać osobnej aplikacji skanującej.
Hasło jest zapisane w kodzie otwartym tekstem, więc każdy, kto może go zeskanować, może je odczytać. Dobrze pasują do tego sieci dla gości, a kod trzeba wygenerować od nowa przy każdej zmianie hasła, bo tekst jest ustalony w wydrukowanym obrazie.