Co wyznacza pojemność
O tym, ile się zmieści, decydują trzy rzeczy: wersja, poziom korekcji błędów i tryb kodowania. Większa wersja ma więcej modułów, niższy poziom korekcji błędów zostawia ich więcej na dane, a zwarty tryb, jak numeryczny, upakowuje więcej znaków w każdym bicie.
Podane wartości to maksima dla treści używającej przez cały czas jednego trybu. Rzeczywista treść, na przykład adres URL z mieszanymi wielkimi i małymi literami oraz symbolami, zwykle trafia do trybu bajtowego i mieści mniej znaków.
Pojemność na krańcach
Poniższa lista pokazuje najmniejsze i największe kody QR. Każda inna wersja i poziom mieszczą się między tymi wartościami.
- Wersja 1-L: 41 cyfr, 25 znaków alfanumerycznych, 17 bajtów, 10 znaków kanji
- Wersja 1-H: 17 cyfr, 10 znaków alfanumerycznych, 7 bajtów, 4 znaki kanji
- Wersja 40-L: 7089 cyfr, 4296 znaków alfanumerycznych, 2953 bajty, 1817 znaków kanji
- Wersja 40-H: 3057 cyfr, 1852 znaki alfanumeryczne, 1273 bajty, 784 znaki kanji
Pojemność w praktyce
To, że można zapisać dużo, nie znaczy, że należy. Kod blisko maksimum ma malutkie moduły, które wymagają dużego wydruku, pewnej ręki i dobrego aparatu, a przy słabym świetle zawodzi częściej.
W przypadku linków krótki adres URL utrzymuje kod mały i wytrzymały. W przypadku treści takich jak vCard czy dane Wi-Fi ten sam skutek daje pominięcie pól opcjonalnych. Liczby bajtów dotyczą zakodowanych bajtów, więc znaki spoza podstawowej łaciny, które w UTF-8 zajmują po kilka bajtów, zmniejszają liczbę mieszczących się znaków.